กลับมาแล้วครับ
กลับมาพร้อมกับอะไรหลายๆอย่างที่ไม่คุ้นเคย

ผมไม่รู้จะบอกกับตัวเองว่ายังไงดี
ทุกครั้งที่เดินทาง ย่อมเกิดประสบการณ์แน่นอน
แต่ว่า การเดินทางครั้งนี้ของผม มันสอนอะไรผมกันแน่

ผมพยายามไม่คิดถึงมัน แต่มันเป็นไปไม่ได้
ในเมื่อมันเกิดขึ้นแล้ว ผมก็ทำได้แค่ก้มหน้ายอมรับมันเท่านั้น
แต่ยังไงก็ต้องตะโกนบอกตัวเองในใจด้วยว่า อย่าทำให้ต้องก้มหน้าแบบนี้อีก

ผมคิดมาเสมอว่าความสนุกเป็นส่วนหนึ่งของความสุข
แต่ตอนนี้ผมรู้แล้วว่ามันไม่ได้เป็นอย่างนั้น

ความสนุก เป็นแค่อะไรที่ผ่านเข้ามาแล้วผ่านออกไป ไม่ได้ถูกบันทึกเอาไว้ในความทรงจำ
ความสุข อาจจะผ่านเข้ามาพร้อมๆกับความสนุก หรืออาจไม่ แต่ที่แน่ๆคือมันถูกจดจำแน่นอน

ความสนุก อาจเป็นแรงกระตุ้นเล็กน้อยให้เราทำสิ่งนั้นสิ่งนี้
แต่เหตุผลที่จะทำ คือความสุขที่เราจะได้รับจากการกระทำสิ่งนั้น

15 วันที่ผมเอาชีวิตไปปิดตายอยู่กลางธรรมชาติในครั้งนี้ แตกต่างจาก 15 วันที่แล้วมากมาย
แน่นอนว่าด้วยความรับผิดชอบที่ผมหอบไปตั้งแต่ก่อนจะขึ้นรถไฟ ทำให้ผมรู้สึกอึดอัด
ค่ายครั้งนี้ของผมก็เลยเหมือนห้องขังของผู้ต้องหาคดีอะไรสักอย่าง - ผมอึดอัดและโดดเดี่ยวมาก
จริงๆแล้วผมเป็นคนรักสันโดษนะ แต่ก็ไม่ใช่คนที่จะอยู่เงียบๆท่ามกลางผู้คนที่กำลังพูดคุยกันได้
แต่ค่ายนี้ ผมรู้สึกว่าผมอยู่ในผ้าคลุมล่องหน เหมือนไม่มีตัวตนอยู่ในค่ายจนกว่าจะถึงเวลาที่ต้องทำหน้าที่
เรื่องความมีตัวตนนี่ผมเองก็ไม่ได้แคร์หรอก แต่ว่าถ้าไม่มีเลยนี่ก็ไม่ไหวนะ

ยอมรับว่าการเดินทางครั้งนี้ ผมผิดหวังมาก ท้อมาก อยากร้องไห้ แต่ก็รู้ดีว่าไม่มีใครปลอบใจผมได้
เพราะแม้แต่การที่จะให้ใครสักคนรับรู้ว่าผมยืนอยู่ตรงนั้นยังยากเลย
เวลา ที่ผมอยากจะทำตัวเป็นคนดี เอาใจใส่คนอื่น มันก็กลายเป็นว่าทุกคนลุกขึ้นหลังจากที่ผมนั่งลงข้างๆเขาไม่ถึงสิบวินาทีดี มันอะไรกันเนี่ย

ผมอยากจะตะโกนถามทุกคนว่าผมผิดอะไรหรือ
แม้ผมจะแน่ใจว่า ทุกคนจะตอบกลับมาว่า "ก็น่าจะรู้อยู่แก่ใจ"...
ใช่ มันอาจจะเป็นอย่างนั้น แต่ว่าผมก็อยากจะได้ยินจากปากคนอื่นมากกว่าว่าผมผิดอะไร
มันย่อมดีกว่าปล่อยให้ผมคาดโทษตัวเอง แล้วก็ทำให้อะไรๆมันแย่ลงนี่

ค่ายนี้จบลงไป ผมประเมินตัวเองว่า ค่ายประสบความสำเร็จ แต่ผมล้มเหลว
ผมอาจจะรู้สึกสนุกในบางเวลาที่ทำงาน แต่ผมล้มเหลวที่ไม่สามารถมีความสุขกับค่ายได้
ผมคิดว่าผมทุ่มเทให้งานอย่างเต็มที่แล้ว แต่คนอื่นบอกว่ายัง
ผมคิดว่าผมทำทุกวิถีทางแล้ว แต่คนอื่นบอกว่าพยายามอีกนิดนะ
ผมคิดว่าผมสามารถเป็นที่ปรึกษาให้ใครๆได้ แต่คนอื่นไม่ต้องการ
ผมคิดว่าผมเป็นคนที่ทุกคนรู้จักดี แต่ไม่มีใครรู้จักผมดีเลย

ผมยังยืนอยู่ตรงนี้รึเปล่าเนี่ย