=: ร้าน Shelling บริการ :=

กลับมาแล้วครับ
กลับมาพร้อมกับอะไรหลายๆอย่างที่ไม่คุ้นเคย

ผมไม่รู้จะบอกกับตัวเองว่ายังไงดี
ทุกครั้งที่เดินทาง ย่อมเกิดประสบการณ์แน่นอน
แต่ว่า การเดินทางครั้งนี้ของผม มันสอนอะไรผมกันแน่

ผมพยายามไม่คิดถึงมัน แต่มันเป็นไปไม่ได้
ในเมื่อมันเกิดขึ้นแล้ว ผมก็ทำได้แค่ก้มหน้ายอมรับมันเท่านั้น
แต่ยังไงก็ต้องตะโกนบอกตัวเองในใจด้วยว่า อย่าทำให้ต้องก้มหน้าแบบนี้อีก

ผมคิดมาเสมอว่าความสนุกเป็นส่วนหนึ่งของความสุข
แต่ตอนนี้ผมรู้แล้วว่ามันไม่ได้เป็นอย่างนั้น

ความสนุก เป็นแค่อะไรที่ผ่านเข้ามาแล้วผ่านออกไป ไม่ได้ถูกบันทึกเอาไว้ในความทรงจำ
ความสุข อาจจะผ่านเข้ามาพร้อมๆกับความสนุก หรืออาจไม่ แต่ที่แน่ๆคือมันถูกจดจำแน่นอน

ความสนุก อาจเป็นแรงกระตุ้นเล็กน้อยให้เราทำสิ่งนั้นสิ่งนี้
แต่เหตุผลที่จะทำ คือความสุขที่เราจะได้รับจากการกระทำสิ่งนั้น

15 วันที่ผมเอาชีวิตไปปิดตายอยู่กลางธรรมชาติในครั้งนี้ แตกต่างจาก 15 วันที่แล้วมากมาย
แน่นอนว่าด้วยความรับผิดชอบที่ผมหอบไปตั้งแต่ก่อนจะขึ้นรถไฟ ทำให้ผมรู้สึกอึดอัด
ค่ายครั้งนี้ของผมก็เลยเหมือนห้องขังของผู้ต้องหาคดีอะไรสักอย่าง - ผมอึดอัดและโดดเดี่ยวมาก
จริงๆแล้วผมเป็นคนรักสันโดษนะ แต่ก็ไม่ใช่คนที่จะอยู่เงียบๆท่ามกลางผู้คนที่กำลังพูดคุยกันได้
แต่ค่ายนี้ ผมรู้สึกว่าผมอยู่ในผ้าคลุมล่องหน เหมือนไม่มีตัวตนอยู่ในค่ายจนกว่าจะถึงเวลาที่ต้องทำหน้าที่
เรื่องความมีตัวตนนี่ผมเองก็ไม่ได้แคร์หรอก แต่ว่าถ้าไม่มีเลยนี่ก็ไม่ไหวนะ

ยอมรับว่าการเดินทางครั้งนี้ ผมผิดหวังมาก ท้อมาก อยากร้องไห้ แต่ก็รู้ดีว่าไม่มีใครปลอบใจผมได้
เพราะแม้แต่การที่จะให้ใครสักคนรับรู้ว่าผมยืนอยู่ตรงนั้นยังยากเลย
เวลา ที่ผมอยากจะทำตัวเป็นคนดี เอาใจใส่คนอื่น มันก็กลายเป็นว่าทุกคนลุกขึ้นหลังจากที่ผมนั่งลงข้างๆเขาไม่ถึงสิบวินาทีดี มันอะไรกันเนี่ย

ผมอยากจะตะโกนถามทุกคนว่าผมผิดอะไรหรือ
แม้ผมจะแน่ใจว่า ทุกคนจะตอบกลับมาว่า "ก็น่าจะรู้อยู่แก่ใจ"...
ใช่ มันอาจจะเป็นอย่างนั้น แต่ว่าผมก็อยากจะได้ยินจากปากคนอื่นมากกว่าว่าผมผิดอะไร
มันย่อมดีกว่าปล่อยให้ผมคาดโทษตัวเอง แล้วก็ทำให้อะไรๆมันแย่ลงนี่

ค่ายนี้จบลงไป ผมประเมินตัวเองว่า ค่ายประสบความสำเร็จ แต่ผมล้มเหลว
ผมอาจจะรู้สึกสนุกในบางเวลาที่ทำงาน แต่ผมล้มเหลวที่ไม่สามารถมีความสุขกับค่ายได้
ผมคิดว่าผมทุ่มเทให้งานอย่างเต็มที่แล้ว แต่คนอื่นบอกว่ายัง
ผมคิดว่าผมทำทุกวิถีทางแล้ว แต่คนอื่นบอกว่าพยายามอีกนิดนะ
ผมคิดว่าผมสามารถเป็นที่ปรึกษาให้ใครๆได้ แต่คนอื่นไม่ต้องการ
ผมคิดว่าผมเป็นคนที่ทุกคนรู้จักดี แต่ไม่มีใครรู้จักผมดีเลย

ผมยังยืนอยู่ตรงนี้รึเปล่าเนี่ย

ผมโดนเด้งหอครับ

สำหรับนิสิตหอพักจุฬาฯ การโดนเด้งหอ ถือว่าเป็นเหตุการณ์ที่ร้ายแรงที่สุดในชีวิต
แต่ของผมคงจะต้องเรียกว่าร้ายแรงกว่า 2x เลยทีเดียว
ทำไมน่ะเหรอ? เพราะว่านี่เป็นครั้งที่สองแล้วครับ..

พูดมากไปกว่านี้ก็เหมือนประจานตัวเองน่ะนะ แต่ว่าชีวิตมันเซ็งๆ เลยไม่รู้จะไปหาทางระบายที่ไหน
เงื่อนไขสำหรับการเด้งหอนั้นมีมากมาย แต่ที่สำคัญและอัตราเสี่ยงสูงที่สุดคือ

• ชัก ดาบ (สำหรับคนที่เอาพีซี โน้ตบุ๊ค ปริ๊นเตอร์ ทีวี แล้วก็พวกเครื่องใช้ที่กินไฟดุๆ มานอนในห้องด้วย ถ้าคิดเบี้ยวค่าไฟ ไม่มีสิทธิ์อยู่หอ)
• โง่ (เกรดเฉลี่ยสะสมที่หอ(ชาย)ต้องการคือ 2.00 นั่นคือ อยากอยู่หอใน คุณห้ามติดโปร)
• ขี้เกียจ (กิจกรรมต่างๆที่หอพักกำหนดให้ ต้องทำอย่างน้อย 50% ถ้าคิดว่าหอเป็นแค่ที่นอน อยู่หอในไม่ได้)

ของผมเข้าข่ายเืรื่องที่สองครับ ทั้งสองครั้งเลย

จริงๆคณะวิศวกรรมศาสตร์ไม่ใช่คณะที่เรียนยากหรอก แต่ผมขี้เกียจสุดๆ เองแหละ
ปีที่แล้วก็พูดแบบนี้ แล้วก็บอกว่าจะขอแก้ตัวใหม่ ในที่สุดมันก็ไม่เป็นอย่างที่คิด ถ้าไม่ได้ทำ

เทอมที่เพิ่งจะผ่านไปนี่ ผมคิดว่าเป็นเทอมที่โอเคที่สุดของผมแล้วล่ะ เรื่องการเอาใจใส่การเรียน
ถึงจะทำได้ไม่ดีที่สุด แต่ก็ถือว่ามากกว่าทุกครั้งทุกเทอมที่ผ่านมา

และหวังลึกๆว่าเกรดของผมก็จะมากกว่าครั้งที่ผ่านมา และมากพอที่จะทำให้ผม "หลุดพ้น" ด้วย

ไม่อยากพูดอะไรมากกว่านี้แล้ว ร้อยล้านคำพูดไม่อาจพิสูจน์การกระทำ
ปีหน้าขึ้นปีสามแล้ว เป็นจูเนียร์แล้ว ถ้าสถานภาพของผมยังสั่นคลอน ก็คงจะยากที่จะจบออกไปอย่างสง่างาม และคงจะยากที่จะมีงานดีๆทำ
ไม่ว่ามันจะยากสักแค่ไหน ขอให้ซัมเมอร์นี้เป็นจุดเริ่มต้นของผมก็แล้วกัน

Ganbatte Kudasaina, Shelling!

บล็อกนี่เหมือนสิ่งเสพติดจริงๆ
ได้เขียนทีนึง ก็ทำให้มีเรื่องที่อยากจะเขียนตามมาอีกมากมาย

บล็อกที่แล้วมีแต่คนทักว่าเครียด
กระนั้น มันเป็นสไตล์ในการเขียนของผม ถ้าสนใจจะขุดคุ้ยประวัติศาสตร์
ขอเชิญได้ที่ Live Spaces ครับผม

------------------------------

ถึงแม้จะอยู่ในช่วงสอบ
แต่ตัวผมเองไม่เคยรู้สึกยังงั้น

ทุกวัน คิดแต่เพียงว่า วันข้างหน้าผมจะเดินไปทางไหน ยังไง กับใคร

เมื่อกี้นี้ ผมนอนกลิ้งอยู่บนเตียงที่รกไปด้วยหนังสือและซีดีเพลง
พลางคิดถึงสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นกับตัวผมในหนึ่งปีข้างหน้า
ก็ทำให้ได้พบว่า ปีนี้เป็นปีที่ยากเย็นของผมจริงๆด้วยล่ะ
มันทำให้ผมรู้สึกอยากจะข้ามผ่านช่วงเวลานี้ไปให้ได้เร็วๆ

ผมเคยอ่านโดเรมอนตอนหนึ่ง เป็นตอนที่โนบิตะนั่งรอชิซึกะอยู่ที่บ้านของเธอ
แล้วโนบิตะเกิดรู้สึกเบื่อหน่ายที่จะรอ โดเรมอนเลยใจดี หยิบเอาของวิเศษจากกระเป๋ามิติที่สี่ขึ้นมาชิ้นหนึ่ง
มันคือ "รอกหักเหเวลา" ที่เมื่อเราหมุนรอกนี้ไปเท่าใด เวลาก็จะผ่านไปตามจำนวนครั้งที่หมุน มีหน่วยตามที่เราตั้งไว้

ครั้งแรก โนบิตะหมุนรอกนี้ไปในหน่วยนาที เพื่อเร่งให้ชิซึกะกลับมา
ต่อมา โนบิตะหมุนรอกนี้ขณะเดินกลับบ้าน ทำให้ถึงบ้านเร็วขึ้นในความรู้สึกของโนบิตะ
ตกเย็น โนบิตะก็เกิดความอยากรู้ว่า ของขวัญวันคริสต์มาสปีนี้จะเป็นอะไร ก็หมุนจนถึงเวลานั้น
โนบิตะไม่พอใจกับของขวัญปีนี้ จึงหมุนรอกไปดูของขวัญปีหน้า แต่เมื่อพบก็ไม่พอใจอีก โนบิตะจึงหมุนรอกไปเรื่อยๆ
จนในที่สุดเห็นของขวัญวันคริสต์มาสเป็นสุนัขหุ่นยนต์ เขาดีใจมาก
แต่ลูกของเขาก็เข้ามาถามว่า นี่ไม่ได้ซื้อให้เขาเหรอ
ใช่ครับ โนบิตะหมุนรอกจนเวลาผ่านไปหลายปี กลายเป็นโนบิตะที่เป็นผู้ใหญ่แบบกะทันหัน

ในขณะนั้นเอง จู่ๆ รอกหักเหเวลาก็เกิดระเบิด และโนบิตะก็กลับมานั่งรอชิซึกะอยู่ในห้องนั่งเล่น
สิ่งนี้ทำให้โนบิตะรู้สึกยินดีอย่างยิ่งที่จะรอชิซึกะ เพราะอย่างน้อยเขาก็ยังไม่ต้องกลายเป็นผู้ใหญ่ ทั้งที่ยังไม่พร้อม

คงสงสัยสิว่า ผมเอาเรื่องนี้มาเล่าให้ฟังทำไม
การหมุนรอกไปหนึ่งครั้ง หมายถึงเวลาที่ถูกตัดออกไปนั้นเป็นเวลาที่เปล่าประโยชน์
เวลาที่ถูกตัดออกไป ถ้าเทียบจริงๆแล้วก็คือ การเอาเวลาไปใช้แบบทิ้งๆขว้างๆของเรา
คำถามคือ คนเรามีเวลาให้เอาไปทิ้งขว้างเยอะขนาดนั้นเลยเหรอ

โดเรมอนตอนนี้สอนให้รู้ว่า เวลาทุกไมโครวินาทีเป็นสิ่งมีค่า จงอย่าทำให้มันสูญเปล่า

เพราะฉะนั้น ถ้าจะข้ามผ่านเวลานี้ไปให้ได้
ตอนนี้คงเป็นเวลาที่เหมาะแก่การไปอ่านหนังสือสอบแล้วล่ะครับ